Ons eerste gesprek is met Bastiaan Visser, een ‘jonge’ 60-er uit Bergen die we eigenlijk niets hoeven te vragen. Bastiaan is een gemakkelijke verteller. Vanuit zijn comfortabele rieten stoel in zijn sfeervolle huis – een plek waar hij zichtbaar veel tijd en aandacht in heeft gestoken – vertelt hij waarom hij vijf jaar geleden vrijwilliger werd bij Welzijn.
‘Als zelfstandig ondernemer met een eigen bedrijf in de financiële dienstverlening heb ik het goed. Ik heb mijn zaken op orde. Samen met mijn partner geniet ik van het leven. Ik houd van sporten, zoals mountainbiken en kitesurfen. En daarnaast heb ik tijd over. Juist die combinatie van een goed leven en tijd over was voor mij reden om iets voor een ander te gaan doen.’
Van Overdie naar Bergen
Zijn motivatie heeft ook te maken met waar hij vandaan komt. Bastiaan groeide op in Overdie in Alkmaar, in een gezin dat het niet breed had. Zijn vader werkte bij de Technische Unie, zijn moeder was huisvrouw. Hij kreeg de kans om te studeren en bouwde vervolgens zijn eigen leven op.
‘Ik voel mij een bevoorrecht mens dat ik nu hier in Bergen kan wonen. Dan is het fijn om ook iets terug te kunnen doen voor anderen.’
Daar komt nog iets bij. Zijn moeder wordt ouder en Bastiaan ziet van dichtbij wat dat betekent.
‘Ik zie mijn moeder strijden met het ouder worden en alles wat daarbij komt kijken. Je merkt hoe dingen ingewikkelder worden.’
Die ervaring heeft zijn blik op ouderen veranderd. In Bergen ziet hij twee werelden naast elkaar bestaan. Aan de ene kant is er veel welvaart, aan de andere kant is er een groep ouderen die te maken heeft met eenzaamheid en allerlei praktische problemen.
‘Die twee kanten raken elkaar niet altijd. Dat vind ik jammer.’
Een klusje van niks
Voor Welzijn doet Bastiaan inmiddels van alles. Hij rijdt mensen naar medische afspraken, helpt bij belastingaangiftes en administratie en kijkt mee met offertes. Soms helpt hij iemand bij het schrijven van een brief aan een instantie.
En dan zijn er de praktische vragen. Een laptop die niet werkt, een mobiele telefoon die ingesteld moet worden, problemen met wifi, een televisie of radio die het niet doet. Maar ook een schilderijtje ophangen, iets in elkaar zetten of een band plakken behoort inmiddels tot zijn repertoire.
‘Hoewel ik geen manusje van alles ben, begint het er wel steeds meer op te lijken.’
Hij lacht erom. Maar achter die ogenschijnlijk kleine klusjes zit volgens Bastiaan vaak een groter probleem. Naarmate mensen ouder worden, neemt hun zelfstandigheid soms af. Ze worden minder behendig, hun wereld wordt kleiner en tegelijkertijd wordt de maatschappij steeds complexer. ‘Neem alleen al de digitale ontwikkeling. Voor ons zijn veel dingen vanzelfsprekend, maar voor iemand die daar niet mee is opgegroeid, kan het behoorlijk ingewikkeld zijn.’
Juist daarom vindt hij het vrijwilligerswerk waardevol. Wat voor hem een kleine moeite is, kan voor een ander een groot gebaar zijn.
‘De dankbaarheid en waardering die ik daarvoor terugkrijg, geeft me meer voldoening dan materie.’
Geen hulp op afstand
De meeste hulpvragen zijn eenmalig. Toch gebeurt het regelmatig dat mensen na een eerste klus opnieuw een beroep op hem doen. Dat is volgens Bastiaan een teken dat zijn hulp gewaardeerd wordt. Daarbij benadrukt hij dat de aanvragen niet rechtstreeks bij hem binnenkomen. Welzijn coördineert de hulpvragen en zorgt ervoor dat vrijwilligers en hulpvragers bij elkaar worden gebracht.
Over de samenwerking is hij positief. Tegelijkertijd ziet hij ook ruimte voor verbetering. Zo zou het volgens hem soms goed zijn om na afloop van een klus terug te koppelen wat er precies is gebeurd. Ook privacygevoelige informatie vraagt volgens hem om aandacht.
‘Nu is een klus na afronding eigenlijk afgehandeld. Misschien moeten we nadenken over wat er wel en niet gedocumenteerd moet worden.’
De vrijheid om zijn vrijwilligerswerk zelf in te delen, vindt Bastiaan belangrijk. Zijn werk als ondernemer vraagt immers ook tijd. Vooral de afspraken bij zorginstellingen kunnen soms uitlopen.
‘Naast mijn werk in Amsterdam werk ik regelmatig vanuit huis. Dan kan ik mooi een klus tussendoor of na het werk inplannen.’
Meer doen voor Welzijn
Bastiaan heeft al eerder ervaren hoeveel voldoening vrijwilligerswerk kan geven. Tien jaar lang was hij voorzitter van Rondje Bergen. Ook dat deed hij met veel plezier.
En als hij over een aantal jaren stopt met werken, ziet hij zichzelf nog nadrukkelijker actief worden voor Welzijn.
‘Dan zou ik meer willen doen, misschien wel op bestuurlijk niveau. Het lijkt me mooi om mee te denken over welke mogelijkheden er nog meer zijn om mensen hulp te bieden.’
Want volgens Bastiaan is er in onze samenleving steeds meer behoefte aan verbinding. We leven individualistischer, zegt hij, en zijn gewend geraakt om veel vanuit het eigen perspectief te bekijken.
‘Door vrijwilligerswerk leer je kijken door andermans ogen. Je ziet hoe mensen worstelen met eenzaamheid en vaak niet weten hoe ze met eenvoudige hulpvragen om moeten gaan.
Ik voel me gezegend en wil graag wat teruggeven’.
